هنر كتابآرايي ايراني

 بتدريج در تمامي اجزا و همچنين ساختار كلي به نوعي وحدت بصري و منطقي يگانه رسيد. تطبيق متقارن عناصر، تقسيم مناسب سطوح، تنظيم چاپ تراکت هندسة نقوش، تلفيق موزون خطها، تركيب متعادل رنگها همه دستاوردهايي هستند كه وحدت مضموني و بصري را در نسخه هاي خطي ايراني تأمين مي كنند. در كتاب آرايي ايراني، پيوندي دروني بين اجزا مختلف كتاب، از جلد گرفته تا سرلوحه و صفحات متن و بويژه تصوير به وجود مي آيد كه حاصل پيروي هنرمندان و صنعتگران از يك الگوي فرهنگي يگانه است و هدف نهايي و مشترك استادان خطاط و نقاش و مذهّب و صحاف، رسيدن به آن زيبايي متعالي است كه هم چشم را کارت ویزیت بنوازد، هم دل را روشن كند. جلوه هاي كامل چنين هنري را در نفيس ترين نسخه هاي سده هاي نهم و دهم هجري قمري از جمله در شاهنامة بايسنغري، شاهنامه و خمسة طهماسبي مي توان رؤيت نمود.